آرشیو مجلهاقتصاد سبز

1399-03-28 23:03به قلم Saman0

با افزایش نیاز به انرژی و آسیب هایی که منابع تجدید ناپذیر مانند سوخت های فسیلی به محیط زیست وارد می کند همواره جوامع در پی راه حل های از جمله کسب انرژی های سبز برای جبران این آسیب ها بوده اند، با توجه اینکه کشور عزیز ما در مرحله صنعتی شدن قرار دارد می توانیم با...

با افزایش نیاز به انرژی و آسیب هایی که منابع تجدید ناپذیر مانند سوخت های فسیلی به محیط زیست وارد می کند

همواره جوامع در پی راه حل های از جمله کسب انرژی های سبز برای جبران این آسیب ها بوده اند،

با توجه اینکه کشور عزیز ما در مرحله صنعتی شدن قرار دارد می توانیم با کسب تجربه و تکنولوژی های مورد نظر از کشورهایی که این مرحله را گذرانده اند

با حداقل آسیب به محیط زیست چه بسی کمک به  آن روند صنعتی شدن به بهترین روش ممکن انجام گیرد.

اما برای دستیابی به انرژی های سبز ابتدا لازم است آماده سازی های لازم در زمینه های گوناگون در جامعه بوجود بیاد.

 

 

 

هدف اصلی، برای گذار به اقتصاد سبز، بسترسازی رشد اقتصادی و سرمایه‌گذاری است؛ به صورتی که کیفیت زیست محیطی و دربرگیری اجتماعی را افزایش دهد.

چنین سرمایه‌گذاری‌هایی نیازمند حمایت و پشتیبانی با هزینه‌های عمومی هدفمند، اصلاحات سیاسی و تغییر قوانین است. این مسیر توسعه باید سرمایه طبیعی را، به منزله دارایی اقتصادی حیاتی و همچون ذخیره منافع عمومی، حفظ کند و افزایش دهد و در مواردی که لازم است، بازسازی کند.

این مسئله، به ویژه، برای مردم فقیری که معیشت و امنیت آن‌ها به طبیعت وابسته است، اهمیت دارد.

برخی از اصول و مفاهیم کلی اقتصاد سبز به شرح زیر است:
–    اقتصاد کم کربن : بخشی از اقتصاد سبز که، با میزان انتشار کربن بر اثر فعالیت‌های اقتصادی، سنجیده می‌شود.

–    رشد سبز : تولید ناخالص داخلی در شرایط و بسترهای سبز رخ می‌دهد و علاوه بر این، بر بخش‌های سبز، به‌منزله موتورهای جدید رشد، تأکید می‌کند.

–    مشاغل سبز : مشاغلی در بخش‌های سبز که اغلب «مشاغل یقه سبز» شناخته می‌شوند.

–    اقتصاد چرخشی : اقتصادی که در آن پسماندها، از فرایند تولید یا مصرف، به صورت چرخه‌ای و در جایگاه درونداد جدیدی، دوباره به فرایند تولید و مصرف بازمی‌گردد.

–    اقتصاد اکولوژیک : اقتصادی که دارای ویژگی‌های اکولوژیک است (مانند تنوع زیستی و ظرفیت برد) و از عملکردهای اکولوژیک، برای کمک به اقتصاد و اکوسیستم (مانند کشاورزی ارگانیک)، بهره می‌گیرد.

؛ تجلی فضایی اقتصاد سبز

شهرهای سبز به صورت شهرهایی دوستدار محیط زیست تعریف می‌شوند. سطوح آلودگی و انتشار کربن، مصرف آب و انرژی، کیفیت آب، ترکیب انرژی، حجم مواد زائد و میزان بازیافت، میزان فضای سبز، جنگل‌های شهری، کمبود زمین کشاورزی شاخص‌هایی‌اند که عملکرد زیست محیطی را می‌سنجند. سایر شاخص‌ها شامل سهم زندگی آپارتمانی، نرخ ماشینی شدن و نسبت حمل ونقل شهری می‌شود. تعریف شهرهای سبز برحسب شاخص‌های زیست محیطی به‌معنای غافل شدن از موضوعات برابری اجتماعی نیست. در حقیقت، محیط‌ های زندگی سبزتر نقش مهمی در عادلانه‌ ساختن شهرها برای ساکنانش دارد.

سیاست‌های سبزکردن شهرها می‌تواند مزیت‌های اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی داشته باشد. مزیت‌های اقتصادی آن بهره‌ بردن از صرفه جویی ناشی از مقیاس، هزینه کمتر زیرساخت‌ها و کاهش هزینه‌های ناشی از تراکم ترافیکی را شامل می‌شود. مزیت‌های اجتماعی سیاست‌های اقتصاد سبز نیز ایجاد اشتغال، با تأکید بر مشاغل سبز، کاهش فقر و برابری اجتماعی، و بهبود کیفیت زندگی است. مزیت‌های بهداشتی و زیست‌محیطی شامل کاهش آلودگی و بهبودبخشیدن به بهداشت عمومی و خدمات زیست‌بوم و نیز کاهش خطرپذیری می‌شود.
در مجموع، راه‌ حل‌های گذار به شهرهای سبز، به یکباره، با رهیافت‌های کلاسیک برنامه‌ریزی بالا به پایین یا پایین به بالا به دست نخواهد آمد بلکه اقداماتی همچون ائتلاف بازیگران گوناگون در سطوح ملی واستانی و محلی، جامعه مدنی و اجزای گوناگون آن در بخش خصوصی و نهادهایی شامل دانشگاه‌ها و بنیادهای غیرهمسود و گروه‌های همسود لازم است تا تعهدی را پایه‌ ریزی کنند و در نتیجه، اقتصاد سبز در شهرها به پیش برود.

منبع:

www.zistonline.com

پاسخ دهید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد. موارد ستاره دار را پر کنید